یک نظر شخصی

 

مرضیه رسولی

يكي به من بگويد كه اين حرف منطقي است كه: “وبلاگ شخصي خودمه و هرچي دلم بخواد توش مي‌نويسم.” خيلي مي‌شنويم يا مي‌گوييم كه: “اين نظر شخصي منه. مي‌توني باهاش موافق نباشي.”

پس اگه هر كس بخواهد نظر شخصي خودش را مطرح كند و جواب منتقدان را هم اين‌طور بدهد كه “اين نظر من است. مي‌خواهي قبول كن مي‌خواهي نكن”، پس فكر كردن و خود را اصلاح كردن چه مي‌شود؟ دنبال حرف و نظر درست رفتن چه مي‌شود؟ يعني اين كار نشانه خودرآي و مستبد بودن نيست؟ پس نظردادن وقتي قرار نيست به حرف طرف مقابل هم گوش كنيم به چه درد مي‌خورد؟ يعني از مخاطب سواستفاده كرده‌ايم ديگر. حرف مي‌زنيم و بعد كه حرف‌هايمان تمام شد، دهانش را مي‌گيريم تا چيزي نگويد. يا توي دهانش مي‌زنيم.

احمقانه نيست؟ احتمالاً فكر نمي‌كنیم از اين جمله بايد كجا استفاده كنيم و هرجا که کم آوردیم به كارش مي‌گيريم.

اين را به خودم هم مي‌گويم.

نقل از وبلاگ سه روز پیش

About this entry